Vrijwilliger: Kees de Meij

Vrijwilliger op landgoed Zuylestein!
Het is donderdagmorgen 7 uur. 11 Vrijwilligers van het LEU spieden vanachter hun slaapgordijn naar de weersgesteldheid. De wekelijkse werkdag op landgoed Zuylestein lonkt. Schoongewassen werkkleding wordt aangetrokken, de middagboterham gesmeerd, waterflessen gevuld; zo af en toe wat lekkers erbij voor tussendoor. Via een uitgekiend collegiaal ophaalvervoerssysteem verzamelen zich, rond 8.30 uur, alle groepsleden bij de werkschuur tussen Leersum en Amerongen. De meest indringende weekervaringen worden uitgewisseld, de zon geprezen, de regen verfoeid, de incidentele laatkomers luidruchtig welkom geheten; amicaliteit viert hoogtij.

Ploegleider Wim Vosman, zoals altijd goedgehumeurd, neemt het dagprogramma door. Taken worden verdeeld naar goesting en specifiek opgebouwde ervaring. Ieder pakt het gereedschap dat zij of hij nodig heeft. Spade, bosmaaier, riek, bats, heggenschaar, hark, motorzaag, handzaag, het hele arsenaal staat ter beschikking. De voorbije weken was vooral het herstel van de renaissance-moestuin de spierversterkende uitdaging. 21 coniferen en taxussen van wel 5 meter hoog moesten er aan geloven. In draagbare onderdelen werden ze ‘gefileerd’ en buiten de tuinmuren voorlopig opgeslagen. Daarna werd via een geolied werksysteem van scheppen, kruiwagentransport en uitstrooien de 13 m³ mesthoop verspreid over de 2 voetbalvelden grote tuin. Meer dan 400 Gelderse rozenstruiken, ‘startende’ eikenbomen, wilgenslieten en beukenstruiken werden in het gelid geplant. Over enkele maanden gaan ze naar hun definitieve bestemming!



Als de klus geklaard is viert de opgetogenheid over het bereikte resultaat hoogtij. De voldoening dat een verwilderde tuinoppervlakte veranderd is in een uitnodigende oase voor verdere cultivering met groenten, bloemen, kruiden en fruitbomen stemt tot ieders vrijwilligerstevredenheid. Op naar de volgende klus. Bospaden moeten worden hersteld, afscheidingsheggen tussen weilandstroken moeten worden gesnoeid en opgevuld met verse stekken, bospercelen geschoond van atypisch struweel, vogelkers verwijderd, de fruitbomen op Wayenstein, deel van het landgoed, gaan ‘onder het mes’, de grintpaden in de kasteeltuin verdienen een schoonmaakbeurt en de veel te hoge beukenhagen mogen wel tot de helft teruggebracht worden. Het landgoed met zijn waterpartijen, zijn Sterrenbos, zijn lanenstelsel en moestuin en uitgebreide bosdelen, biedt elke week weer een ruif waaruit een variëteit aan werkzaamheden tevoorschijn komt. Zoals de dag begon, zo eindigt hij ook. In de werkschuur, of daarbuiten als het weer daartoe noodt, nemen we de dag door. Jemima de Brauwere, landgoedeigenares, schuift aan en vergast ons op een fluïde versnapering. De werkervaringen van de dag worden ludiek bediscussieerd, een vertrekkende stagiair krijgt zijn dankwoordje-plus, het doornemen van de personele bezetting van de volgende week doet een laatste appèl op ieders aandacht. Daarna verandert het ‘Zuylesteinlonken’ in het ‘thuislonken’. Lege tassen worden gepakt, schouderklappen uitgedeeld, ‘tot volgende week’ is het libretto. Vrijwilliger op Zuylestein is óók een vorm van genieten!


Geschreven door: Kees de Meij