Vrijwilliger: Marjan Dekker

“Zijn dat nou twee solitaire bomen, of noemen we het een groepje van twee?” Marjan Dekker (27) en Arjan During (66) pakken er maar eens de uitgebreide lijst met definities bij die ze altijd bij zich hebben als ze op pad gaan - bomenrij-met-struiken, punt-element, vlak-element, singel of erfbeplanting. Marjan en Arjan inventariseren het landschap tussen Amersfoort en Soest. Een grote klus. Ze moeten goed kunnen observeren.

“Alles wat kenmerkend is voor een landschap brengen wij in kaart”, vertelt Marjan. “Dat doen we door alles wat we zien, in te tekenen en te noteren op een ‘gestripte’ topografische kaart, er staan alleen huizen en groenstroken op. De rest vullen wij in. Worden die landschapselementen door de jaren heen in stand gehouden, moeten ze worden hersteld? Dat is wat Landschap Erfgoed Utrecht in de gaten wil houden.”

Ruim vier jaar geleden rondde Marjan haar studie bos- en natuurbeheer af. “Ik kon in mijn vakgebied totaal geen baan vinden, maar wilde daar wel in bezig blijven, liefst met iets dat ergens toe leidt. Nu hèb ik een baan in het groen, als tekenaar bij een landmeetdienst, maar ik ben dit ernaast blijven doen omdat ik het zo leuk vind. Ik kom uit een echte vrijwilligersfamilie, dat leg je niet zomaar naast je neer.”

Het inventariseren kost Marjan zo’n vier uur in de week, die ze zelf in kan delen. Nooit gaat ze alleen het veld in, altijd met een of meer vaste maatjes. “Veel gezelliger, en je kunt overleggen over wat je ziet en over wat nou wel of niet van belang is om op de kaart te zetten.”

Daarnaast zorgt Marjan ervoor dat ook de andere vrijwilligers met kale kaarten op stap kunnen, en verwerkt ze alle door hen ingetekende kaarten digitaal. “Dat is nog een heel gepriegel,”, lacht Marjan. “Die kaarten staan vaak vol met allemaal pijltjes, cijfertjes, opmerkingen… maar zo houd ik wel mijn skills op peil.”

Om landschap te inventariseren hoef je echt niet alles van de natuur te weten, vindt Marjan. “Al moet je er natuurlijk wel affiniteit mee hebben. Maar zelf vind ik het wel erg leuk dat ik net wat meer weet. Laatst stuitten we op een stukje aangeplant bos. De anderen zagen gewoon een perceeltje bos, maar ik kon zien dat het productiebos was dat bovendien net was opgesnoeid. Dan voeg ik toch iets toe vanuit mijn vakgebied.”

tekst en portretfoto: Margot Hovenkamp